خب یه آدم بچه دار اونم دوتا که داره درس هم میخونه مگه چه قدر وقت داره که بنویسه؟

حالا اصلا چرا بنویسه؟ خب دلش میخواد!احساس میکنه به چند تا هدف میرسه با این نوشتن. هم خالی میشه هم به یادگار میمونه و هم یه کار مفید کرده

بعد حالا که تصمیمش رو گرفته چا بره جای جدید بنویسه؟ خب برگرده وبلاگ قدیمی خودش که بهتره. اینجوری خاطراتش هم یه جا جمع میشن. ممکنه چند تا از خوانندگان قدیمش هم مونده باشن. گیریم یه سری که آدم دلش نمیخواد هم بیان بخونن. خب آدم بیشتر رعایت میکنه و پست های خصوصی ترش رو رمزی میکنه.

خب بریم سر اصل مطلب!

یازده سال پیش توی یکی از روزهای همین اسفند ماه دوست داشتنی این وبلاگ راه اندازی شد. باورتون میشه؟ یااااااااازده سال.

چه روزایی بود. روزهای اول دانشگاه.دوستی های تازه.وارد جامعه شدن. و حتی روزهای اول اینترنت و وبلاگ.

دختر هجده ساله ی احساساتی اون روزها الان شده یه خانم سی ساله که برای خودش یه خانواده داره. پنج شش سال سابقه کار مهندسی داره. داره سعی میکنه بعد از کلی ماجرا فوق لیسانسش رو بگیره و تقریبا چیزی از آرزوهایی که هجده سالگی داشت براش نمونده. به بعضی هاش رسیده و بعضی هاش توی این سالها گم شدن.

آرزوهای الانم چی هستن؟ نمیدونم!. خیلی وقته به آرزو فکر نکردم

اسفند یازده سال دیگه من چهل و یک ساله کجام؟ جالبه که وقتی ادم بچه داره اولین چیزی که به ذهنش میاد در مورد آینده، وضعیت بچه هاشه.مثل من که الان فکر کردم ستاره یازده سال دیگه سیزده سالشه و در بحبوحه ی نوجوانی.یوسف هم یازده سالشه و حتما کلی شر و شوره مثل پسربچه های این سنی.

اما من کجام؟بذار فی البداهه خودم رو تصور کنم. 

چه قدر سخته! نمیدونم خانه دارم یا کارمند یا حتی کارفرما. بچه ی دیگه ای دارم یا نه. لاغرترم یا چاق تر.جوش هام خوب شدتن یا نه.برای دکترا اقدام کردم یا نه.رابطه ام با علی و بچه ها چه طوره؟ساکن ایرانیم ؟ خونه مون رو عوض کردیم یا نه.

جالبه ! فکر کنم دیگه سن آرزوهای دور و دراز گذشته برام. الان فکر و ذکرم گذروندن روزای فعلیه. بزرگ شدن بچه ها،تموم کردن درسم و سر و سامون دادن به اوضاع خانه

مثل اینکه جدی جدی جوونی داره تموم میشه. نمیدونم خوبه یا بد. فقط حس میکنم با تموم شدن دوران جوونی آدم آرامش بیشتری پیدا میکنه. دیگه کمتر نگران تصمیم گیری هاش و تاثیر اونا توی آینده اشه. 

خب اینم اولین پست بعد از بازگشت

امیدوارم بازگشتم تداوم داشته باشه :)